بیا براى آسمانِ خسته سکوت پوش

من از تبار تشنه غروب هاى انتظار

که سبز می تپد دلم به شوق دیدن بهار

بیا میان ذهن این همیشه‏ هاى شب به دوش

نهال روشن سپیده را، تو مهربان، بکار

بیا براى آسمانِ خسته سکوت پوش

نوید بال بالِ آبى پرنده ‏اى بیار

بیا بخوان دوباره قصه قشنگ آسمان

به گوش بالِ بسته کبوتران این دیار

تمام لحظه‏ هاى ما، غبار غم گرفته ‏اند

مگر به یمن چشم تو فرو نشیند این غبار

 

رضا موزونى

/ 0 نظر / 13 بازدید